Inhalt » Archiv » Ausgabe 02/2009 » Körperpräsenz in Don Quixote

Körperpräsenz in Don Quixote

I. Der Leser:
Emotionale Teilnahme und Identifikation. Im zweiten Kapitel der Philosophia Antigua Poética, der 1596 in Madrid erschienenen Poetik des Alonso López Pinciano, wird im Zusammenhang mit Platos Dichterkritik eine Begebenheit erzählt, die ein bezeichnendes Licht auf das Literaturverständnis des ausgehenden 16. Jahrhunderts wirft. Zwei Freunde sind zu einer Hochzeit geladen. Nach dem Nachtmahl zieht sich einer von den beiden, Valerio, mit einem Buch in sein Schlafgemach zurück. Plötzlich stürmt eine Haushälterin in den Esssaal und gibt händeringend zu verstehen, dass Valerio soeben verstorben sei. Die Gäste sind zutiefst erschrocken und sehen nach. Zu ihrer Erleichterung hat sich der junge Mann inzwischen von seiner Ohnmacht erholt und kann das Geschehene gleich selber erklären. Doch hören wir uns den Ausgang dieser Episode im Original an:
Valerio se fué a reposar; el qual, luego que fué dentro de la cama, pidió un libro para leer, porque tenía costumbre de llamar al sueño con alguna letura; el libro se le fué dado, y él quedó leyendo mientras los demás estávamos en una espaciosa sala passando el tiempo, agora con bayles, agora con danças, agora con juegos honestos y deleytosos. Al medio estava nuestro regocijo, quando entró por la sala una dueña que, de turbada, no acertava a dezir lo que quería; y, después, dixo que Valerio era defunto: y yo me alboroté, como era de razón, y los demás, assí galanes como damas, que, a gran priessa, desembaraçavan la sala y llenaban los corredores, y desseando cada uno ser el primero que al muerto resuscitasse, tropeçamos unos con otros y caymos de manera los hombres y mujeres que, a no yr tan turbados, diéramos que reyr. En suma: yo llegué antes y hallé a mi compañero como que avía buelto de un hondo desmayo; la causa le pregunté y qué avía sentido. El me respondió: “Nada, señor, estava leyendo en Amadís la nueva que de su muerte truxo Archelausa, y dióme tanta pena, que se me salieron las lágrimas; no sé lo que más passó, que yo no lo he sentido.” La dueña dixo entonces: “Tan muerto estava como mi abuelo; que yo le llamé y le puse la uña del pulgar entre uña y carne del suyo: no sintió más que un muerto.”

Seiten 241 - 257

Zitierfähig mit Smartlink: http://www.Archivdigital.info/ARCHIV.02.2009.241

Ihr Zugang zur "ARCHIV"

  • Sie sind bereits Kunde des eJournal "ARCHIV" dann melden Sie sich bitte im Kundenlogin an.
  • Möchten auch Sie Kunde des eJournal "ARCHIV" werden, dann bestellen Sie Ihren Zugang noch heute.

Dieses Dokument kaufen

  • schnell informieren: downloaden und lesen
  • auf Wissen vertrauen: geprüfte Fachinformation als PDF
  • bequem zahlen: Zahlung gegen Rechnung, durch Bankeinzug oder per Kreditkarte
€ 6,95 *) PDF | 17 Seiten

*) Inkl. gesetzlicher MwSt. von 19%
Newsletter

Stets auf dem Laufenden – mit dem kostenlosen Newsletter!

Ihre E-Mail-Adresse:
Archiv

Nutzen Sie unser Archiv und recherchieren Sie in den Inhaltsverzeichnissen, Kurz- und Volltexten seit Ausgabe 01/2003

Jahrgang 2011

Jahrgang 2010

Jahrgang 2009

Jahrgang 2008

Jahrgang 2007

Jahrgang 2006

Jahrgang 2005

Jahrgang 2004

Jahrgang 2003