AUFSÄTZE
Körperpräsenz in Don Quixote
Georges Güntert
I. Der Leser:
Emotionale Teilnahme und Identifikation. Im zweiten Kapitel der Philosophia Antigua Poética, der 1596 in Madrid erschienenen Poetik des Alonso López Pinciano, wird im Zusammenhang mit Platos Dichterkritik eine Begebenheit erzählt, die ein bezeichnendes Licht auf das Literaturverständnis des ausgehenden 16. Jahrhunderts wirft. Zwei Freunde sind zu einer Hochzeit geladen. Nach dem Nachtmahl zieht sich einer von den beiden, Valerio, mit einem Buch in sein Schlafgemach zurück. Plötzlich stürmt eine Haushälterin in den Esssaal und gibt händeringend zu verstehen, dass Valerio soeben verstorben sei. Die Gäste sind zutiefst erschrocken und sehen nach. Zu ihrer Erleichterung hat sich der junge Mann inzwischen von seiner Ohnmacht erholt und kann das Geschehene gleich selber erklären. Doch hören wir uns den Ausgang dieser Episode im Original an:
Valerio se fué a reposar; el qual, luego que fué dentro de la cama, pidió un libro para leer, porque tenía costumbre de llamar al sueño con alguna letura; el libro se le fué dado, y él quedó leyendo mientras los demás estávamos en una espaciosa sala passando el tiempo, agora con bayles, agora con danças, agora con juegos honestos y deleytosos. Al medio estava nuestro regocijo, quando entró por la sala una dueña que, de turbada, no acertava a dezir lo que quería; y, después, dixo que Valerio era defunto: y yo me alboroté, como era de razón, y los demás, assí galanes como damas, que, a gran priessa, desembaraçavan la sala y llenaban los corredores, y desseando cada uno ser el primero que al muerto resuscitasse, tropeçamos unos con otros y caymos de manera los hombres y mujeres que, a no yr tan turbados, diéramos que reyr. En suma: yo llegué antes y hallé a mi compañero como que avía buelto de un hondo desmayo; la causa le pregunté y qué avía sentido. El me respondió: “Nada, señor, estava leyendo en Amadís la nueva que de su muerte truxo Archelausa, y dióme tanta pena, que se me salieron las lágrimas; no sé lo que más passó, que yo no lo he sentido.” La dueña dixo entonces: “Tan muerto estava como mi abuelo; que yo le llamé y le puse la uña del pulgar entre uña y carne del suyo: no sintió más que un muerto.”
Emotionale Teilnahme und Identifikation. Im zweiten Kapitel der Philosophia Antigua Poética, der 1596 in Madrid erschienenen Poetik des Alonso López Pinciano, wird im Zusammenhang mit Platos Dichterkritik eine Begebenheit erzählt, die ein bezeichnendes Licht auf das Literaturverständnis des ausgehenden 16. Jahrhunderts wirft. Zwei Freunde sind zu einer Hochzeit geladen. Nach dem Nachtmahl zieht sich einer von den beiden, Valerio, mit einem Buch in sein Schlafgemach zurück. Plötzlich stürmt eine Haushälterin in den Esssaal und gibt händeringend zu verstehen, dass Valerio soeben verstorben sei. Die Gäste sind zutiefst erschrocken und sehen nach. Zu ihrer Erleichterung hat sich der junge Mann inzwischen von seiner Ohnmacht erholt und kann das Geschehene gleich selber erklären. Doch hören wir uns den Ausgang dieser Episode im Original an:
Valerio se fué a reposar; el qual, luego que fué dentro de la cama, pidió un libro para leer, porque tenía costumbre de llamar al sueño con alguna letura; el libro se le fué dado, y él quedó leyendo mientras los demás estávamos en una espaciosa sala passando el tiempo, agora con bayles, agora con danças, agora con juegos honestos y deleytosos. Al medio estava nuestro regocijo, quando entró por la sala una dueña que, de turbada, no acertava a dezir lo que quería; y, después, dixo que Valerio era defunto: y yo me alboroté, como era de razón, y los demás, assí galanes como damas, que, a gran priessa, desembaraçavan la sala y llenaban los corredores, y desseando cada uno ser el primero que al muerto resuscitasse, tropeçamos unos con otros y caymos de manera los hombres y mujeres que, a no yr tan turbados, diéramos que reyr. En suma: yo llegué antes y hallé a mi compañero como que avía buelto de un hondo desmayo; la causa le pregunté y qué avía sentido. El me respondió: “Nada, señor, estava leyendo en Amadís la nueva que de su muerte truxo Archelausa, y dióme tanta pena, que se me salieron las lágrimas; no sé lo que más passó, que yo no lo he sentido.” La dueña dixo entonces: “Tan muerto estava como mi abuelo; que yo le llamé y le puse la uña del pulgar entre uña y carne del suyo: no sintió más que un muerto.”
(Seite 241 - 257)
Freier Download für Abonnenten (Zeitschrift und eJournal)
Sie sind bereits Kunde? Dann loggen Sie sich bitte mit Ihrer myESV-Zugangskennung ein. Ihr Ticket erhalten Sie per E-Mail beim
Abo-Vertrieb oder per Fax unter 030/25 00 85-275.
Kauf für Nichtabonnenten
Wenn Sie kein Abonnent von ARCHIV - Archiv für das Studium der neueren Sprachen und Literaturen sind, stehen Ihnen hier die Beiträge der Zeitschrift einzeln zum Kauf zur Verfügung.
Informieren Sie sich freundlicherweise auch über das günstige
Abonnement
*) Der Preis beinhaltet bereits die gesetzliche MwSt. von 19%.
Lieferkosten werden nicht berechnet, es wird lediglich eine Verfügungspauschale in Höhe von EUR (D) 4,95 für die vierteljährlich erstellte Sammelrechnung fällig.
Lieferkosten werden nicht berechnet, es wird lediglich eine Verfügungspauschale in Höhe von EUR (D) 4,95 für die vierteljährlich erstellte Sammelrechnung fällig.
